Giresun, Karadeniz kıyısındaki tek adasıyla anılıyor: Giresun Adası, Türkiye’nin Karadeniz kıyısında üzerine çıkılabilen tek ada ve antik çağdan bu yana Amazon efsaneleriyle birlikte anlatılıyor. Şehrin adı da bir başka ilk’e bağlanıyor — kiraz kelimesinin kökeni buradaki antik Kerasus limanına dayanıyor.
Sahilden yarım saat içeri girildiğinde manzara tümüyle değişiyor: Kümbet, Bektaş, Kulakkaya ve Sis Dağı yaylaları, Kuzalan Şelalesi ile Mavi Göl ilin yeşil yüzünü oluşturuyor.
Güneyde, dağların ardındaki Şebinkarahisar bambaşka bir ilçe: kayalık üzerindeki kalesi, Meryem Ana Manastırı ve taş hanlarıyla neredeyse ayrı bir il gibi. Çanakçı’nın Kuşköy’ünde konuşulan ıslık dili ise UNESCO listesinde.
Aşağıdaki ilçe başlıklarına dokunarak Giresun’daki durakları harita bağlantılarıyla birlikte görüntüleyebilirsin.
Giresun’da gezilecek yerler 16 ilçeye yayılıyor. En çok yer barındıran 10 ilçe için yolu en kısa tutan sıra: başlangıç il merkezi, rota genel olarak güneye ilerliyor; bu duraklar arası toplam yol ≈281 km. Tek ya da birkaç yerlik 6 ilçe, yakınındaki durağın altında gösterildi.
Merkez — 15 yer · başlangıç · yakınında: Keşap (1 yer, ≈14 km)
Bulancak — 3 yer · öncekinden ≈17 km, batı yönünde
Şehri tepeden kuşatan kale, Pontus döneminden Osmanlı’ya uzanan katmanları taşıyor ve bugün içindeki park ile birlikte kentin ana gezi alanı; surlardan liman, ada ve fındık bahçeleriyle kaplı sırtlar birlikte görülüyor. Topal Osman’ın anıtı da bu alanda. Kaleye merkezden yürüyerek yirmi dakikada çıkılıyor, araçla da ulaşılabiliyor. Giriş için ücret alınmıyor; yokuş dik olduğundan rahat ayakkabı gerekiyor.
Karadeniz’in Türkiye kıyısındaki tek adası, merkezin yaklaşık iki kilometre açığında ve antik çağdan bu yana Amazon efsaneleriyle anılıyor; üzerinde manastır kalıntıları ile Hamza Taşı denen kaya bulunuyor. Ada, 20 Mayıs Aksu Şenlikleri’nin de odağı. Adaya sezonda limandan kalkan tekne turlarıyla gidiliyor; tur ücretli ve deniz durumuna bağlı. Rüzgârlı günlerde seferler iptal edildiği için plana esnek gün bırakmak gerekiyor.
Merkezdeki cami, adını semte veren çınarların çevresinde yükseliyor ve Giresun’un kent içi ibadet yapıları arasında en çok kullanılanlardan; kesme taş cephesi ile tek şerefeli minaresi çarşı silüetinde belirgin duruyor. Yapı Zeytinlik yürüyüş rotasının üzerinde. Camiye kent merkezinden yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Namaz saatlerinin dışında geziliyor; ziyaret birkaç dakika sürüyor.
Kale semtindeki cami, kaleye çıkan yokuşun başında konumlanıyor ve mahallenin ana ibadet yapısı; sade kütlesiyle çevresindeki eski Giresun evleri dokusuna uyum sağlıyor. Yapı kale gezisinin doğal başlangıç noktasında kalıyor. Camiye Kazancılar Sokağı üzerinden yürüyerek varılıyor ve giriş ücretsiz. Namaz vakitleri dışında geziliyor; kale tırmanışıyla aynı yürüyüşe bağlanabiliyor.
Aksu semtindeki cami, adını kentin eski giriş kapısının bulunduğu mevkiden alıyor ve Fevzi Paşa Caddesi üzerindeki en görünür ibadet yapısı; çevresindeki çarşı hattı gün boyu hareketli kalıyor. Yapı sahil bandına yakın konumda. Camiye sahil yolundan yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Ziyaret kısa sürüyor; çevrede otopark bulmak öğle saatlerinde zorlaşıyor.
Aynı adı taşıyan mahallenin ibadet yapısı olan cami, dar sokakların içinde kalıyor ve Giresun’un eski yerleşim dokusunu koruyan semtlerden birinde bulunuyor; çevresindeki ahşap cumbalı evler yürüyüşü değerli kılıyor. Yapı sade ölçekte. Camiye merkezden Poyraz Sokak üzerinden yürüyerek varılıyor ve giriş ücretsiz. Sokaklar dik ve dar; araç yerine yaya gezisi öneriliyor.
Kentin en iyi korunmuş sivil mimari dokusu bu mahallede; taş zemin üzerine ahşap cumbalı evler, dar sokaklar ve bahçe duvarlarıyla yüz yıl öncesinin Giresun’u büyük ölçüde ayakta duruyor. Restore edilen konakların bir bölümü kafe ve pansiyon olarak kullanılıyor. Mahalleye kent merkezinden yürüyerek çıkılıyor ve gezmek ücretsiz. Sokaklar yokuşlu; akşam ışığında fotoğraf için en uygun saat.
Eski bir kilise yapısında düzenlenen müze, bölgenin arkeolojik buluntularını ve etnografik eserlerini bir arada sergiliyor; Pontus döneminden kalan taş eserler ile yöresel ev eşyaları koleksiyonun omurgasını oluşturuyor. Bina kendisi de gezinin bir parçası. Müzeye kent merkezinden yürüyerek varılıyor, Müzekart geçerli ve ziyaret kırk beş dakika sürüyor. Pazartesi kapalı olabildiği için gün seçerken kontrol gerekiyor.
Kale alanındaki anıt, Millî Mücadele’de Giresun gönüllüleriyle cepheye giden Topal Osman ve birlikte savaşan Giresun uşaklarını anıyor; kentin yakın tarihinde en çok tartışılan ve en çok anılan figürlerinden biri. Anıt kale parkının içinde kalıyor. Alana kale yokuşundan yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Ziyaret kısa; kale gezisiyle aynı turda birleştiriliyor.
Sıvacı çevresindeki kaya oluşumu, adını yöredeki bir gelin efsanesinden alıyor ve şehre bakan konumuyla manzara noktası olarak kullanılıyor; kayanın çevresi yürüyüş için düzenlenmiş değil, doğal hâlinde. Alan merkeze yakın bir sırtta bulunuyor. Kayaya merkezden araçla kısa sürede, son bölümü yürüyerek varılıyor. Kenarlarda korkuluk yok; ıslak havada zemin kayganlaşıyor.
Kentin ana meydanı, sahil bandı ile çarşı arasındaki geçiş noktasında ve Giresunluların akşam yürüyüşü buradan başlıyor; çevresindeki kafeler ile fındıkçı dükkânları meydanı gün boyu canlı tutuyor. Şenlik ve tören alanı olarak da kullanılıyor. Meydana otogar yönünden şehir içi hatlarla kolayca varılıyor. Yaz akşamları kalabalık; sahil yürüyüşüyle birleştirmek en verimlisi.
Kale eteğindeki park, kentin en eski düzenlenmiş yeşil alanı ve bu yüzden tarihî sıfatını taşıyor; ağaçlarının olgunluğu onu yaz aylarında merkezdeki en gölgeli alan yapıyor. Çevresinde çay bahçeleri bulunuyor. Parka kent merkezinden yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Kale tırmanışı öncesi ya da sonrası mola için uygun; akşamüstü doluluk artıyor.
Sahil hattındaki park, deniz kenarına kurulan yürüyüş yolu ve oturma alanlarıyla düzenlendi; Giresun Adası’nın en net göründüğü noktalardan biri burası ve gün batımında sahil boyunca yürüyüş yoğunlaşıyor. Alan çocuk bölümü de içeriyor. Parka merkezden yürüyerek varılıyor ve giriş ücretsiz. Rüzgârlı günlerde dalga sahil duvarını aşabiliyor; kıyıya fazla yaklaşmamak gerekiyor.
Kale yamacındaki teras, belediyenin işlettiği seyir noktası ve kentin en geniş açılı manzarasını veriyor; liman, ada ve sahil şeridi tek kareye giriyor. Alan oturma düzeniyle birlikte hizmete açık. Terasa kale yolundan araçla ya da merkezden yürüyerek varılıyor. Manzara için en iyi saat gün batımı; hafta sonu akşamları oturacak yer bulmak zorlaşıyor.
Kale alanındaki belediye tesisi, çay bahçesi ve yemek servisiyle günübirlik kullanıma açık; kale gezisi sırasında en pratik mola noktası ve fiyatlar belediye tarifesiyle belirleniyor. Kapalı bölüm yağışlı günlerde de hizmet veriyor. Tesise kale yolundan araçla ya da yürüyerek varılıyor. Hafta sonu öğle saatleri dolu geçiyor; otopark tesis çevresinde sınırlı.
Yeşilvadi çevresindeki göl, adını suyunun aldığı koyu mavi-yeşil renkten alıyor ve çevresindeki ladin ormanıyla birlikte Dereli rotasının en fotoğraflanan durağı; su seviyesi mevsime göre belirgin biçimde değişiyor. Alan yayla yolunun üzerinde kalıyor. Göle Dereli üzerinden araçla yaklaşık kırk dakikada varılıyor ve giriş ücretsiz. Kıyıda tesis sınırlı; sis öğleden sonra bastığı için sabah gitmek gerekiyor.
Giresun’un en bilinen yaylası, geniş çayırları ve ahşap evleriyle klasik Doğu Karadeniz yayla dokusunu sunuyor; temmuz-ağustosta düzenlenen yayla şenlikleri bölgenin en kalabalık etkinliklerinden. Yaylada konaklama ve yeme-içme imkânı bulunuyor. Yaylaya merkezden Dereli üzerinden araçla yaklaşık bir buçuk saatte varılıyor. Yol asfalt ama virajlı; şenlik günlerinde otopark bulmak zorlaşıyor.
İki bin metrenin üzerindeki yayla, sisin sık bastığı geniş otlaklarıyla biliniyor ve Giresun’un en yüksek yerleşimlerinden birini barındırıyor; yaz aylarında hayvancılık sürüyor ve yayla evleri kullanımda oluyor. Alan Kümbet rotasının devamında. Yaylaya Dereli üzerinden araçla yaklaşık bir buçuk saatte varılıyor. Hava ani değişiyor; sabah açık olan yol öğleden sonra sisle kapanabiliyor.
Dereli’deki kireç taşı basamakları, suyun yüzyıllar boyunca bıraktığı tortularla oluştu ve küçük ölçekli bir traverten manzarası sunuyor; alan Pamukkale kadar büyük değil ama orman içindeki konumuyla farklı bir görüntü veriyor. Çevre yürüyüş için elverişli. Alana Dereli merkezinden araçla kısa sürede varılıyor ve giriş ücretsiz. Taşlar ıslakken çok kaygan; basamaklara çıkılmaması gerekiyor.
Dereli’deki tabiat parkı, ladin ormanı içindeki yürüyüş yolları ve piknik alanlarıyla düzenlendi; adını alandaki büyük kaya kütlesinden alıyor ve gölgeli yapısıyla yaz aylarında serin kalıyor. Park korunan alan statüsünde. Parka Dereli üzerinden araçla varılıyor; otopark girişte bulunuyor ve düşük bir ücret alınabiliyor. Alanda ateş yakmak yasak; çöp poşetini yanınızda getirmek gerekiyor.
Yeşilvadi yakınındaki park, akarsu kenarındaki düzlüğe kurulan mesire alanı ve çevresindeki orman dokusuyla günübirlik kullanıma uygun; alan yayla yolunun kenarında olduğu için rotaya doğal bir mola noktası ekliyor. Kamelya ve masa düzeni bulunuyor. Alana Dereli üzerinden araçla varılıyor. Hafta sonu doluluk artıyor; su kenarındaki alanlar sabah erken tutuluyor.
Merkeze en yakın yaylalardan biri olan Kulakkaya, çam ve ladin ormanının içinde kalıyor ve bu yüzden diğer yaylalara göre daha korunaklı bir manzara sunuyor; sağlık turizmi açısından da tercih edilen bir yükseklikte. Yaylada tesis ve konaklama bulunuyor. Yaylaya merkezden araçla yaklaşık bir saatte varılıyor. Yol büyük ölçüde asfalt; kış aylarında kar nedeniyle kapanabiliyor.
Dereli’nin yüksek kesimindeki yayla, sık ladin ormanının bittiği hatta kurulmuş ve turbalık alanlarıyla dikkat çekiyor; bu ıslak çayırlar bölgenin su rejimi açısından koruma değeri taşıyor. Yayla sakin ve az ziyaret ediliyor. Yaylaya Dereli üzerinden araçla, son bölümü stabilize yoldan varılıyor. Tesis bulunmuyor; erzak ve su yanınızda olmalı.
Aksu çevresinden yükselen dağ kütlesi, üzerindeki buzul göllerine adını veriyor ve bölgenin en zorlu yürüyüş rotalarını barındırıyor; yüksek kesimlerde kar temmuza kadar kalabiliyor. Alan Giresun’un doğa sporları merkezi sayılıyor. Dağa Dereli üzerinden araçla yaklaşılıyor, göller bölümüne yürüyerek çıkılıyor. Rehbersiz gidilmemesi ve hava durumunun önceden kontrol edilmesi gerekiyor.
Şebinkarahisar yolu üzerindeki tabiat parkı, kanyon içinden dökülen Kuzalan Şelalesi’ni ve çevresindeki seyir platformlarını kapsıyor; vadiye kurulan asma köprü ile cam teras alanın en çok kullanılan noktaları. Alan tabiat parkı ilan edilerek koruma altına alındı. Alana merkezden Dereli üzerinden araçla yaklaşık kırk dakikada varılıyor. Giriş ücretli; platformlar ıslakken kaygan olduğundan dikkat gerekiyor.
Dik bir kaya kütlesinin tepesine oturan kale, ilçeye adını veren kara hisarın kendisi ve Anadolu’nun en dramatik konumlu kalelerinden biri sayılıyor; surlardan ova ile çevredeki dağlar bütün olarak görülüyor. Yapı farklı dönemlerde onarılmış. Kaleye ilçe merkezinden araçla çıkılıyor, son bölüm yürüyüş. Giriş ücretsiz; tırmanış dik ve rüzgâr tepede belirgin biçimde artıyor.
İlçe merkezindeki cami, Fatih Sultan Mehmed dönemine bağlanan geçmişiyle Şebinkarahisar’ın en eski ibadet yapılarından; kesme taş gövdesi ve avlusu çarşı dokusunun ortasında kalıyor. Yapı birkaç kez onarım görmüş durumda. Camiye Yeni Çarşı Caddesi’nden yürüyerek varılıyor ve ziyaret için ücret alınmıyor. Gezi namaz saatlerinin dışına denk getiriliyor; kale tırmanışı öncesinde çarşı yürüyüşüne doğal biçimde ekleniyor.
Atatürk’ün 1924’teki Şebinkarahisar ziyaretinde kaldığı konak, dönemin eşyalarıyla düzenlenerek müzeye çevrildi; taş ve ahşap işçiliğiyle yapının kendisi de ilçenin sivil mimari örneklerinden biri. Ziyaret tarihî çarşı hattının içinde kalıyor. Eve ilçe merkezinden yürüyerek varılıyor ve giriş ücretsiz. Ziyaret yarım saat sürüyor; kapalı olduğu günler için önceden sormak gerekiyor.
İlçenin merkezindeki taş bina, Osmanlı’nın son döneminde yapıldı ve uzun yıllar kaymakamlık olarak kullanıldı; simetrik cephesi ve taş işçiliğiyle Şebinkarahisar’ın idari mimarisini temsil ediyor. Yapı çarşı meydanına bakıyor. Binaya ilçe merkezindeki Halil Rıfat Paşa Caddesi’nden yürüyerek varılıyor ve dıştan gezmek için ücret alınmıyor. İçerisi kullanımda olduğundan ziyaret cephe ve meydanla sınırlı kalıyor; on dakika yetiyor ve Taşhanlar ile aynı yürüyüşe giriyor.
Kayalık yamacın içine oyulan manastır, bölgedeki Rum topluluğunun en önemli dinî merkezlerinden biriydi ve konumu Sümela’yı andırıyor; kiliseye ait duvar resimlerinin izleri kısmen görülebiliyor. Yapı vadiye hâkim bir kayalıkta bulunuyor. Manastıra ilçe merkezinden araçla yaklaşılıyor, son bölüm patikadan yürüyerek. Tırmanış dik ve korkuluksuz; yağışlı havada gidilmemesi öneriliyor.
İlçe merkezindeki taş hanlar, Şebinkarahisar’ın kervan yolları üzerindeki ticaret geçmişinden kalıyor ve kesme taş kemerleriyle çarşının karakterini belirliyor; bir bölümü onarılarak yeniden kullanıma açıldı. Yapılar birbirine yakın konumda. Hanlara ilçe merkezinden yürüyerek varılıyor ve gezmek ücretsiz. Ziyaret yarım saat sürüyor; kale ve Atatürk Evi ile aynı yürüyüşe giriyor.
Kelkit Çayı üzerinde kurulan baraj, geniş su yüzeyi ve çevresindeki çıplak yamaçlarla Şebinkarahisar’ın güneyinde farklı bir manzara oluşturuyor; göl kıyısı boyunca uzanan yol sürüş için elverişli. Alan ilçe merkezinden uzakta kalıyor. Baraja ilçe merkezinden araçla varılıyor ve giriş ücretsiz. Kıyıda tesis bulunmuyor; erzak ve su yanınızda olmalı.
Kırkgöz mevkiindeki göl ve çevresindeki mesire alanı, Şebinkarahisar’ın günübirlik kullanılan doğa noktası; yüksek rakımdaki çayırlar yaz aylarında serin kalıyor ve piknik alanı olarak düzenlenmiş durumda. Alan ilçe merkezinden yükselerek gidiliyor. Göle ilçe merkezinden araçla kısa sürede varılıyor. Tesis sade; hafta sonu kalabalık ve sabah saatleri daha sakin geçiyor.
Görele’nin yüksek kesimindeki yayla, adını neredeyse sürekli üzerinde duran sisten alıyor ve geniş çayırlarıyla Doğu Karadeniz’in en bilinen yayla şenliklerine ev sahipliği yapıyor; temmuz şenlikleri bölgenin en kalabalık günleri. Alan Örümcek ormanlarına komşu. Yaylaya Görele üzerinden araçla yaklaşık bir buçuk saatte varılıyor. Sis öğleden sonra yoğunlaşıyor; sabah çıkmak gerekiyor.
Görele’nin iç kesimindeki yayla, adını dokuz gözlü çeşmesinden alıyor ve Sis Dağı rotasının üzerinde sakin bir mola noktası oluşturuyor; çevresindeki otlaklarda yaz boyunca hayvancılık sürüyor. Yayla küçük ölçekli ve az ziyaret ediliyor. Yaylaya Görele’den araçla, son bölümü dar yoldan varılıyor. Tesis sınırlı; yakıt ve erzağı ilçe merkezinden almak gerekiyor.
Görele ile çevresindeki köylerin arasında yükselen dağ, adını zirvesindeki eski işaretten alıyor ve tepesinden Karadeniz kıyı şeridi ile iç kesimdeki yaylalar birlikte görülüyor; yamaçlarda fındık bahçeleri yükseldikçe yerini otlaklara bırakıyor. Alan yürüyüş için elverişli. Zirveye Görele’den araçla yaklaşılıyor, son bölüm patika. Hava açık günlerde manzara net; sisli günlerde çıkış anlamsız kalıyor.
Görele sahilindeki plaj, ince çakıl zemini ve düzenlenmiş sahil bandıyla ilçenin en çok kullanılan deniz noktası; yaz aylarında sahil boyunca büfe ve duş imkânı bulunuyor. Karadeniz’in dalgalı yapısı burada da geçerli. Plaja Görele merkezinden yürüyerek ya da sahil yolundan araçla varılıyor. Giriş ücretsiz; dalgalı günlerde denize girilmemesi ve cankurtaran uyarılarına uyulması gerekiyor.
Adını kıyıdaki delikli kaya oluşumundan alan plaj, Görele sahilinin daha sakin ucunda kalıyor ve kayalık ile kumun bir arada bulunduğu farklı bir kıyı dokusu sunuyor; kaya çevresi fotoğraf için tercih ediliyor. Alan yerleşimden biraz uzakta. Plaja sahil yolundan araçla varılıyor ve giriş ücretsiz. Tesis sınırlı olduğundan su ve erzak yanınızda olmalı; kayalık zeminde dikkat gerekiyor.
Görele’deki belediye tesisi, sahil bandındaki konumuyla çay bahçesi ve yemek servisi sunuyor; deniz manzaralı oturma alanı ilçe halkının günlük buluşma noktası hâline gelmiş durumda. Hesap belediyenin ilan ettiği liste üzerinden ödeniyor ve rezervasyon aranmıyor. Tesise Görele merkezinden sahil bandı boyunca yürüyerek birkaç dakikada varılıyor. Yaz akşamlarında doluluk yükseliyor; camlı kapalı bölüm yağışlı günlerde de açık kalıyor ve otopark sahil yolunun kenarında bulunuyor.
Denize uzanan burnun ucundaki kale, Ceneviz döneminden kalan yapısıyla Tirebolu’nun simgesi ve surlardan hem liman hem açık deniz görülüyor; konumu kaleyi kıyı savunmasının klasik örneklerinden biri yapıyor. Alan ilçe merkezine bitişik. Kaleye Tirebolu merkezinden yürüyerek çıkılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Yürüyüş on dakika sürüyor; kayalık kenarlarda korkuluk sınırlı.
İç kesimdeki ormanlık tepede yükselen kale, vadiyi denetleyen konumuyla kuruldu ve sur duvarlarının bir bölümü hâlâ ayakta; yoğun bitki örtüsü içinde kalması onu ilin en az bilinen kalelerinden biri yapıyor. Yapı köy yerleşiminin üzerinde. Kaleye Tirebolu’dan araçla, son bölümü yürüyerek varılıyor. Patika işaretsiz; köyden yol sormak ve yalnız gitmemek gerekiyor.
İlçenin batısındaki uzun kumsal, adını doğrudan bu yapısından alıyor ve Doğu Karadeniz’de bu genişlikte kum bulunması onu bölgede öne çıkarıyor; sahil boyunca yürüyüş ve dinlenme alanları düzenlenmiş durumda. Plaj yaz aylarında yoğun kullanılıyor. Plaja Tirebolu merkezinden sahil yolu üzerinden varılıyor ve giriş ücretsiz. Dalga ve akıntı güçlü olabildiğinden uyarı bayraklarına dikkat edilmeli.
İlçe merkezine bitişik plaj, kale burnunun hemen dibinde kalıyor ve kaleyi arka planda gören konumuyla ayrılıyor; sahil bandı düzenlenmiş ve merkeze yürüme mesafesinde olduğu için gün içinde kolayca kullanılıyor. Çevrede kafe ve büfe bulunuyor. Plaja Tirebolu merkezinden yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Denizin dalgalı olduğu günlerde girişe izin verilmiyor.
Espiye’nin iç kesimindeki kayalık tepede yükselen kale, vadiyi ve kıyıya inen yolu denetleyen konumuyla kuruldu; sur kalıntıları ile kaya oyma bölümler bir arada görülebiliyor. Yapı fındık bahçelerinin arasında kalıyor. Kaleye Espiye merkezinden araçla yaklaşılıyor, son bölüm patikadan yürüyerek çıkılıyor. Tırmanış dik ve korkuluksuz; yağışlı havada zemin kayganlaşıyor.
Erikliman çevresindeki sahil bandı, deniz kenarı boyunca uzanan yürüyüş ve bisiklet yoluyla düzenlendi; ilçe halkının akşam yürüyüşü buradan geçiyor ve rota boyunca oturma alanları ile büfeler bulunuyor. Yol kıyı hattına paralel ilerliyor. Alana Espiye merkezinden yürüyerek varılıyor ve kullanım ücretsiz. Rüzgârlı günlerde dalga yolun bir bölümünü ıslatabiliyor.
Bulancak’ın iç kesimindeki kaya kilisesi, doğrudan kayanın içine oyularak yapıldı ve bölgedeki Hristiyan yerleşiminden kalan sayılı izden biri; iç mekândaki niş ve oyma detaylar hâlâ okunabiliyor. Yapı köy yolunun kenarında kalıyor. Kiliseye Bulancak merkezinden araçla, son bölümü yürüyerek varılıyor. Alanda aydınlatma yok; el feneri işe yarıyor ve zemin dağınık.
Bulancak’ın yüksek kesimindeki yayla, ormanla çayırın buluştuğu hatta kurulmuş ve merkeze yakınlığı nedeniyle günübirlik çıkışlar için tercih ediliyor; yaz aylarında yayla evleri kullanımda oluyor. Alan sakin ve kalabalıktan uzak. Yaylaya Bulancak’tan araçla yaklaşık bir saatte varılıyor. Yolun son bölümü dar; sisli havada sürüş zorlaşıyor ve tesis sınırlı.
İlçe merkezindeki park, sahil bandına yakın konumuyla yürüyüş yolları, çocuk alanları ve spor aletleri içeriyor; Bulancak’ın günlük açık hava kullanımının merkezi durumunda. Ağaçlandırma olgunlaştıkça gölge artıyor. Bahçeye Bulancak merkezinden sahil yönüne yürüyerek birkaç dakikada varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Akşamüstü doluluk belirgin biçimde yükseliyor; koşu parkuru sahil bandına bağlanıyor ve otopark park çevresindeki sokaklarda bulunuyor.
Üçtepe çevresindeki çağlayan, dereyi taşıyan vadinin dar bölümünde basamaklar hâlinde dökülüyor ve çevresindeki ormanla birlikte serin bir mola noktası oluşturuyor; su debisi ilkbaharda en yüksek seviyesine ulaşıyor. Alan köy yolunun kenarında. Çağlayana Yağlıdere merkezinden araçla kısa sürede varılıyor ve giriş ücretsiz. Kayalar ıslak ve kaygan; suya inerken dikkat gerekiyor.
Keşap’ın yamacındaki kaya çıkıntısı, denize bakan konumuyla seyir noktası olarak kullanılıyor ve adını yörede görülen yırtıcı kuşlardan alıyor; tepeden kıyı şeridi ile fındık bahçeleri birlikte görülüyor. Alan doğal hâlinde, düzenleme sınırlı. Kayaya Keşap merkezinden araçla yaklaşılıyor, son bölüm yürüyüş. Kenarda korkuluk bulunmuyor; rüzgârlı günlerde uca yaklaşmamak gerekiyor.
Sarpkaya köyündeki tarihî cami, ahşap işçiliğiyle Çamoluk’un en dikkat çekici yapısı ve bölgedeki eski köy camisi geleneğini temsil ediyor; ilçe, Giresun’un en güneydeki ve merkeze en uzak yerleşimi. Yapı köy dokusunun içinde kalıyor. Camiye Çamoluk merkezinden araçla, son bölümü köy yolundan varılıyor. Merkeze uzaklık nedeniyle ziyaret Şebinkarahisar rotasına eklenmeli.
Piraziz merkezindeki konak, Karadeniz sivil mimarisinin bölgedeki en iyi korunmuş örneklerinden ve cumbalı cephesi ile ahşap tavan işçiliği ayakta duruyor; yapı Beyler Konağı adıyla da anılıyor. Restorasyon sonrası kültür işlevi kazandı. Konağa Piraziz merkezinden yürüyerek varılıyor. Ziyaret programa bağlı olduğundan kapalıysa cephe ve çevre sokak gezisi yine değerli.
Ordu Caddesi üzerindeki belediye tesisi, deniz manzaralı oturma alanı ve kafe servisiyle günübirlik kullanıma açık; Piraziz’in kıyı bandındaki en pratik mola noktası durumunda. Ücretlendirme belediyenin listesine göre yapılıyor ve fiyatlar sahildeki işletmelere göre düşük kalıyor. Tesise Piraziz merkezinden Ordu Caddesi üzerinden yürüyerek varılıyor. Karadeniz sahil yolundan geçenler için pratik bir mola noktası; yaz akşamlarında doluluk artıyor ve otopark cadde kenarında bulunuyor.
Görele ile Çanakçı arasında yükselen dağ, adını üzerinden eksilmeyen sisten alıyor ve zirve çevresindeki otlaklar bölgenin en geniş yayla alanlarını oluşturuyor; Çanakçı tarafından çıkış daha az kullanılıyor ve bu yüzden sakin kalıyor. Zirveye doğru uzanan sırt hattı boyunca patika izlenebiliyor. Dağa Çanakçı üzerinden araçla, son bölümü stabilize yoldan çıkılıyor. Sis nedeniyle görüş hızla düşebiliyor; erken saatler öneriliyor.
Çanakçı’ya bağlı bu köy, kuşaklardır kullanılan ıslık diliyle tanınıyor: derin vadilerde uzak mesafeye haber ulaştırmak için gelişen yöntem UNESCO’nun acil koruma gerektiren kültürel miras listesine alındı. Köyde her yıl ıslık dili şenliği yapılıyor. Köye Çanakçı üzerinden araçla varılıyor ve gezmek ücretsiz. Şenlik dönemi dışında sakin; ıslık gösterimi için önceden iletişim gerekiyor.
Güce merkezindeki cami, ilçenin ana ibadet yapısı ve Mahmut Efendi Sokağı üzerindeki konumuyla yerleşimin toplanma noktası; ilçe, fındık bahçeleriyle kaplı yamaçların arasına kurulmuş küçük bir Karadeniz yerleşimi. Yapı, ilçenin tek çarşı sokağına bakıyor. Camiye Mahmut Efendi Sokağı’ndan yürüyerek birkaç dakikada ulaşılıyor ve ziyaret ücretsiz. Namaz vakitlerinin dışında geziliyor; Güce küçük olduğu için tüm ilçe turu yarım saati geçmiyor.
İlçe merkezine yakın şelale, Harşit Vadisi’nin dik yamacından dökülüyor ve yolun kenarından görülebildiği için ulaşımı en kolay Giresun şelalelerinden biri; su debisi kar erimesinin sürdüğü ilkbaharda en yüksek seviyesine çıkıyor. Alan doğal hâlinde. Şelaleye Doğankent merkezinden araçla kısa sürede varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Kayalar kaygan; su kenarına inerken dikkat gerekiyor.
Harşit Vadisi’ndeki ilçenin merkez camisi, dar vadi tabanına sıkışmış yerleşimin en görünür yapısı ve Eski Cami Sokağı üzerinde bulunuyor; ilçe, çevresindeki dik yamaçlar nedeniyle güneşi geç alan bir konumda kurulu. Yapı çarşıya bitişik duruyor. Camiye Eski Cami Sokağı’ndan yürüyerek ulaşılıyor ve ziyaret için ücret alınmıyor. Harşit Vadisi yolu virajlı olduğundan sürüş yavaş ilerliyor; durak, Tirebolu üzerinden kurulan güzergâha rahatça ekleniyor.
Kıyıya bakan tepedeki kale, Giresun’un en batıdaki ilçesinde konumlanıyor ve sur duvarlarının bir bölümü ayakta; yapı, kıyı boyunca dizilen savunma hattının Trabzon sınırına en yakın halkası sayılıyor. Tepeden deniz ve ilçe birlikte görülüyor. Kaleye Eynesil merkezindeki sokaklardan yürüyerek çıkılıyor ve ziyaret için ücret alınmıyor. Tepeye giden patika dik ve basamaksız; yağışlı havada zemin kayganlaştığı için tabanı tutan ayakkabı gerekiyor.
İlçenin sahil bandındaki park, yürüyüş yolu, çocuk alanı ve oturma bölümleriyle düzenlendi; Karadeniz sahil yolunun hemen kenarında olması onu yol üstü mola noktası hâline getiriyor. Deniz manzarası park boyunca sürüyor. Parka ilçe merkezinden yürüyerek varılıyor ve giriş için ücret alınmıyor. Rüzgârlı günlerde dalga sahil duvarını aşabiliyor; kıyıya yaklaşmamak gerekiyor.
Alucra merkezindeki cami, ilçenin ana ibadet yapısı ve Yunus Emre mahallesindeki konumuyla yerleşimin odağı; ilçe, Giresun’un dağların güneyinde kalan iç kesiminde ve iklimi kıyıdan belirgin biçimde farklı. Yapı çarşıya yakın duruyor. Camiye Yunus Emre mahallesindeki ana caddeden yürüyerek ulaşılıyor ve ziyaret ücretsiz. İlçe Giresun merkezine 150 kilometre uzaklıkta olduğundan durağı ayrı bir güne değil, Şebinkarahisar güzergâhına eklemek gerekiyor.
Giresun’da sezon haziran-eylül arası açılıyor ve bu dönemin ana gerekçesi yaylalar. Kümbet, Bektaş, Kulakkaya ve Sis Dağı yollarındaki kar bu aylarda tamamen çekiliyor, yayla şenlikleri temmuz-ağustosta yapılıyor ve Giresun Adası’na tekne turları düzenli çalışıyor. Mayıs ayı kıyı için erken bir başlangıç: 20 Mayıs Aksu Şenlikleri ilin en bilinen kutlaması ve ada bu tarihte öne çıkıyor, ancak yüksek yaylalar henüz açılmamış oluyor. Eylül, fındık hasadının bittiği ve havanın berraklaştığı ay; kalabalık düşerken yayla manzarası en net hâline geliyor, bu yüzden fotoğraf için yılın en dengeli dönemi sayılıyor. Ekim ayında Dereli vadisi ve Şebinkarahisar yolu renk değiştiriyor. Kasım-nisan arası ise yağışlı ve sisli; yayla yolları kapanıyor, Şebinkarahisar geçidi karla zorlaşıyor ve program şehir merkezi, müze, kaleler ile kıyı ilçeleriyle sınırlı kalıyor.
Aylara göre hava, program ve kalabalık
Giresun’da sahil ile yayla arasındaki fark bir mevsim kadar: kıyıda ılıman ve yağışlı bir iklim sürerken, iki bin metreye çıkan yaylalarda kar haziranın başına kadar kalabiliyor. Şebinkarahisar ise dağların güneyinde kaldığı için kıyıdan daha kuru ve daha sert bir iklime sahip.
Dönem
Hava
Ne öne çıkar
Kalabalık
Not
Aralık–Şubat
4 / 11 °C
Merkez, müze
Düşük
Sahil yağışlı ama donmuyor; yayla yolları kapalı ve Şebinkarahisar geçidi karlı.
Mart–Nisan
6 / 15 °C
Sahil, kaleler
Düşük
Yeşil dönüyor, yağış sürüyor. Yaylalarda kar hâlâ var; program kıyı hattında kalıyor.
Mayıs
11 / 19 °C
Giresun Adası, şenlik
Orta
20 Mayıs Aksu Şenlikleri dönemi; ada turları başlıyor. Yüksek yaylalar için erken.
Haziran–Ağustos
17 / 26 °C
Yaylalar, şelaleler
Yüksek
Ana sezon: Kümbet, Bektaş, Kulakkaya ve Sis Dağı açık, yayla şenlikleri bu aylarda.
Eylül
14 / 23 °C
Yaylalar, fındık
Orta
Hava berraklaşıyor, kalabalık düşüyor. Fındık hasadının ardından köyler sakin.
Ekim
10 / 19 °C
Sonbahar renkleri
Düşük
Şebinkarahisar yolu ve Dereli vadisi en renkli döneminde; yayla yollarında ilk kar düşebilir.
Kasım
7 / 15 °C
Merkez, Zeytinlik
Düşük
Yağış artıyor, sis yoğunlaşıyor. Program şehir merkezine ve kıyı ilçelerine kayıyor.
Giresun’a Nasıl Ulaşılır?
Uçakla: En yakın havalimanı Ordu-Giresun Havalimanı; deniz üzerine dolgu yapılarak kurulan bu havalimanı Giresun merkezine yaklaşık 50 kilometre mesafede ve İstanbul ile Ankara’dan düzenli seferleri bulunuyor. Havalimanından merkeze servis ve taksi çalışıyor.
Karayoluyla: Ordu 45, Trabzon 145, Samsun 220, Gümüşhane 175, Erzurum 400, Ankara 660, İstanbul 900 km. Karadeniz sahil yolu Giresun’un kıyı ilçelerinin tamamından geçiyor ve şehirlerarası otobüs seferleri düzenli.
İl içinde: Bulancak 15, Espiye 30, Dereli 30, Kulakkaya 40, Tirebolu 45, Keşap 20, Sis Dağı 60, Kümbet Yaylası 60, Bektaş Yaylası 65, Görele 65, Eynesil 80, Şebinkarahisar 110, Alucra 150, Çamoluk 190 km. Kıyı ilçelerine dolmuş düzenli, yaylalara toplu taşıma yok.
Şebinkarahisar notu: Yol dağları aşıyor ve virajlı; 110 kilometre yaklaşık iki saat sürüyor, kış aylarında geçit durumunu sormak gerekiyor.
Önerilen Gezi Rotaları
Giresun’da kıyı hattı kolay, iç kesim uzun: Bulancak 15, Espiye 30, Dereli 30, Kulakkaya 40, Tirebolu 45, Sis Dağı 60, Kümbet 60, Görele 65, Şebinkarahisar 110, Alucra 150 kilometre. Şebinkarahisar’ı ayrı bir güne almak gerekiyor.
1. gün — Merkez ve ada
09:30 Giresun Kalesi ve seyir terası.
11:00 Zeytinlik Mahallesi tarihi evleri.
12:30 Giresun Müzesi.
14:00 Limanda öğle, hamsi ya da pide.
15:30 Giresun Adası tekne turu (sezonda).
18:00 Sahil yürüyüşü ve meydan.
2. gün — Dereli yaylaları
08:30 Dereli üzerinden yayla yoluna çıkış.
10:00 Kuzalan Şelalesi Tabiat Parkı.
12:00 Kümbet Yaylası.
14:00 Yaylada öğle.
15:30 Bektaş Yaylası ve Mavi Göl.
18:00 Kulakkaya üzerinden dönüş.
3. gün — Şebinkarahisar
08:00 Dağ yoluyla hareket (110 km).
10:30 Şebinkarahisar Kalesi.
12:30 Taşhanlar ve Fatih Camii.
14:00 Atatürk Evi, Eski Hükümet Konağı.
15:30 Meryem Ana Manastırı.
17:00 Kılıçkaya Barajı kıyısı.
Alternatif günler
Batı Sis Dağı Yaylası ve Kuşköy ıslık dili.
Doğu Tirebolu Kalesi, Bedrama ve Uzunkum Plajı.
Kıyı Görele plajları ve Espiye sahil yürüyüşü.
Aile Millet Bahçesi, Taşbaşı Parkı ve sahil bandı.
Bütçe: Giresun’da neye ne kadar gider?
Yaylalar ve şelaleler ücretsiz. Kümbet, Bektaş, Kulakkaya, Sis Dağı ve Kuzalan için giriş ücreti alınmıyor; tabiat parklarında yalnız otopark ücreti olabiliyor.
Ada turu ayrı fiyat. Giresun Adası’na tekne turları sezonda limandan kalkıyor ve kişi başı ücretlendiriliyor; hava muhalefetinde iptal edilebiliyor.
Kaleler ve camiler ücretsiz. Giresun Kalesi, Tirebolu, Andoz, Eynesil ve Şebinkarahisar kaleleri giriş almıyor.
Müzede Müzekart geçerli. Giresun Müzesi düşük bütçeli bir durak.
Şebinkarahisar ayrı bütçe. Gidiş-dönüş 220 kilometre ve tam gün demek; yolda yakıt dışında masraf çıkmıyor.
Araç gerekli. Yaylalara ve Kuzalan’a toplu taşıma yok; kıyı ilçeleri arasında dolmuş düzenli çalışıyor.
Fındık doğrudan üreticiden. Giresun tombul fındığı hasat sonrası köy pazarlarında market fiyatının altında bulunabiliyor.
Kiraz kelimesi neden Giresun’dan geliyor?
Giresun’un antik adı Kerasus. Yaygın olarak anlatılan hikâyeye göre, milattan önce birinci yüzyılda bölgeye gelen Romalı komutan Lucullus, buradaki meyveyi beğenip fidanlarını Roma’ya götürdü ve meyve, geldiği şehrin adıyla anılmaya başlandı: Latincede cerasus. Aynı kök Avrupa dillerine yayıldı — İngilizcedeki cherry, Fransızcadaki cerise, İtalyancadaki ciliegia ve Türkçedeki kiraz aynı kelimenin torunları.
Hikâyenin tarihsel ayrıntıları tartışmalı; kirazın Anadolu’da Lucullus’tan çok önce de yetiştiği biliniyor. Ama şehrin adının meyveyle kurduğu bağ dilbilimsel olarak sağlam duruyor ve Giresun’u dünya sofralarına bir kelimeyle bağlıyor. Şehir bugün bu bağı sahipleniyor; kent simgelerinde ve yerel etkinliklerde kiraz sık sık karşınıza çıkıyor.
Fındığın başkenti: Giresun’u şekillendiren tek ürün
Giresun’u anlamak için kıyıdaki tepelere bakmak yeterli: neredeyse tamamı fındık bahçesi. Giresun tombul fındığı coğrafi işaretli bir ürün ve yağ oranı ile aroması nedeniyle dünya çikolata sanayisinde ayrı bir sınıf sayılıyor. Bu tek ürün, ilin yalnızca ekonomisini değil yerleşim düzenini de belirlemiş: köyler bahçelerin arasına dağılmış, kıyı şeridi dar bir hat hâlinde sıkışmış durumda.
Ağustos sonundan eylüle uzanan hasat dönemi ilin en hareketli zamanı; bahçelerde toplama başlıyor, kasabalarda fındık pazarları kuruluyor. Gezi açısından bunun iki sonucu var: köy yolları hasat trafiğiyle yoğunlaşıyor, buna karşılık üreticiden doğrudan alışveriş için yılın en uygun dönemi açılıyor. Hasadın bittiği eylül ortası ise hava berraklığı ve düşük kalabalıkla yayla gezisi için ilin en dengeli zamanı sayılıyor.
Giresun’da yapılan yaygın hatalar
Şebinkarahisar’ı yakın sanmak. Merkeze 110 kilometre ve dağ yolu; gidiş-dönüş tam gün demek, yarım güne sıkıştırılamıyor.
Yaylaya öğleden sonra çıkmak. Sis genellikle öğleden sonra basıyor; manzara kayboluyor ve dar yolda görüş tehlikeli biçimde düşüyor.
Ada turunu plana sabitlemek. Giresun Adası turları hava ve deniz durumuna bağlı; rüzgârlı günlerde iptal ediliyor, esnek gün bırakmak gerekiyor.
Kışın yayla programı yapmak. Kümbet, Bektaş ve Sis Dağı yolları kar nedeniyle kapanıyor; kış gezisi kıyı hattıyla sınırlı kalıyor.
Yağmurluk almamak. Giresun yılın büyük bölümünde yağış alıyor; yazın bile ani sağanak olağan.
Kuşköy’ü atlamak. Çanakçı’daki ıslık dili UNESCO listesinde ve ilin en özgün kültürel durağı; Sis Dağı rotasının üzerinde kalıyor.
Fındığı sadece markette aramak. Hasat döneminde üretici pazarları hem daha taze hem daha uygun.
Giresun’da ne yenir?
Giresun mutfağı Karadeniz’in ortak dilini konuşuyor ama merkezinde tek bir ürün var: fındık. Giresun tombul fındığı çerez olarak yendiği kadar tatlıya, helvaya ve ekmeğe de giriyor; şehirdeki tatlıcıların çoğu fındıklı bir imza tatlı sunuyor.
Sofrada karalahana çorbası ve karalahana sarması, mısır unuyla yapılan kuymak, tereyağlı Karadeniz pidesi ve mevsiminde hamsi öne çıkıyor. Yaylalarda ise tereyağı, mısır ekmeği ve taze peynir ağırlıklı sade bir sofra kuruluyor.
Yöresel lezzetlerin tarifleri ve nerede yeneceği için Giresun yöresel yemekleri sayfasına bakabilirsin.
Kuşköy’ün ıslık dili nasıl işliyor?
Çanakçı’ya bağlı Kuşköy’de konuşulan ıslık dili, ayrı bir dil değil; Türkçenin ıslıkla söylenen hâli. Kelimelerin heceleri, ıslığın perdesi ve süresi değiştirilerek kodlanıyor; karşıdaki kişi bu perdeleri çözerek cümleyi anlıyor. Yani bir şifre değil, sesin taşınma biçimi değişiyor.
Yöntemin ortaya çıkma nedeni doğrudan coğrafya. Karadeniz’in dik ve derin vadilerinde iki köy kuş uçuşu birkaç yüz metre uzakta olabilirken yürüyerek arası saatler sürüyor. Islık, insan sesinin ulaşamadığı mesafeyi aşıyor: uygun koşullarda bir kilometreyi geçen uzaklıklardan duyulabiliyor. Tarlada çalışan biri karşı yamaçtaki eve haber gönderebiliyor, hasat organize edilebiliyor, acil durum duyurulabiliyor.
Cep telefonunun yaygınlaşmasıyla günlük kullanım hızla azaldı ve dil yok olma tehlikesine girdi. UNESCO, ıslık dilini acil koruma gerektiren kültürel miras listesine aldı; köy okulunda öğretiliyor ve her yıl düzenlenen ıslık dili şenliğiyle yaşatılmaya çalışılıyor. Kuşköy’e gidenler için not: gösterim şenlik dönemi dışında kendiliğinden olmuyor, önceden iletişim kurmak gerekiyor.
Şebinkarahisar: dağların ardındaki öteki Giresun
Giresun denince akla fındık bahçeleri, sis ve yağmur geliyor; Şebinkarahisar’a varıldığında bunların hiçbiri yok. İlçe, kıyıyı iç kesimden ayıran dağ sırasının güneyinde kalıyor ve Kelkit Vadisi’ne bakıyor. Bu tek coğrafi ayrıntı her şeyi değiştiriyor: iklim karasallaşıyor, nem düşüyor, orman yerini çıplak yamaçlara bırakıyor. 110 kilometre yol, bir ilden diğerine geçmiş hissi veriyor.
İlçenin adı da bu farkın izini taşıyor: karahisar bölümü, üzerine kalenin kurulduğu koyu renkli kaya kütlesinden geliyor; başındaki ek ise yörede çıkarılan şap madenine bağlanıyor. Kale, dik bir kaya bloğunun tepesine oturduğu için Anadolu’nun en gösterişli konumlu kalelerinden sayılıyor ve ilçeye adını vermiş durumda.
Gezi açısından sonuç net: Şebinkarahisar’ı kıyı programının içine sıkıştırmak işe yaramıyor. Kale, Meryem Ana Manastırı, taş hanlar ve Atatürk Evi tek başına dolu bir gün demek ve yol dağ geçidinden geçtiği için kış aylarında durum sorulmadan çıkılmıyor. Buna karşılık ilçeye ayrılan gün, ilin en az beklenen manzarasını veriyor.
Giresun Adası: Amazonlardan 20 Mayıs’a
Giresun Adası yalnızca coğrafi bir tuhaflık değil — Karadeniz’in Türkiye kıyısındaki tek adası olması onu antik çağdan bu yana anlatıların merkezine koymuş. Yunan kaynaklarında ada Aretias, yani savaş tanrısı Ares’in adası olarak geçiyor ve Amazonların burada bir tapınak kurduğu anlatılıyor. Argonautlar efsanesinde geminin bu adaya uğradığı bölüm, Karadeniz’in en eski yazılı hikâyelerinden biri.
Adanın üzerinde bugün Bizans dönemine tarihlenen manastır ve sur kalıntıları ile yöre halkının Hamza Taşı dediği büyük bir kaya bulunuyor. Ada aynı zamanda bir kuş yaşam alanı olduğu için doğal sit statüsünde; ziyaret düzenlenmiş patikalarla sınırlı kalıyor.
Adayı gezi rehberlerinin ötesine taşıyan şey ise 20 Mayıs Aksu Şenlikleri. Türkiye’nin en eski kültür şenliklerinden sayılan kutlamada Giresunlular Aksu Deresi’ne dilek taşı atıyor, adanın çevresinde tur atıyor ve kıyıda toplanıyor. Bereket ve uğur inancına dayanan gelenek, adanın binlerce yıllık kutsallık algısının halk kültüründeki devamı gibi okunuyor.
Ziyaret için pratik not: tekne turları sezonda limandan kalkıyor ve süre yaklaşık iki saati buluyor. Deniz dalgalıysa seferler yapılmıyor, bu yüzden adayı programın ilk gününe koyup gerekirse sonraki güne kaydırmak en güvenli yöntem. Şenlik haftasında ise hem kalabalık hem konaklama fiyatları belirgin biçimde yükseliyor.
Sık Sorulan Sorular
Giresun’da kaç gün gezmek yeterli olur?
Sadece şehir merkezi ve Giresun Adası için 1–2 gün yeterlidir. Dereli yaylalarını, sahil ilçelerini ve Şebinkarahisar’ı da gezmek isterseniz 4–5 günlük bir program çok daha doyurucu olur.
Giresun’a gitmek için en uygun zaman ne zaman?
En ideal dönem ilkbahar sonu ile yaz aylarıdır (Mayıs–Eylül). Bu aylarda yaylalar yeşildir, yayla şenlikleri yapılır ve deniz mevsimi başlar. Sonbaharda ise fındık hasadının ardından sakin bir gezi imkanı bulunur.
Giresun’a en yakın havalimanı hangisi?
Giresun’a en yakın havalimanı, şehir merkezine yaklaşık 50 km uzaklıktaki Ordu-Giresun Havalimanı’dır (OGU). Havalimanından şehir merkezine servis ve toplu taşıma araçlarıyla kolayca ulaşım sağlanabilir.
Giresun’da hangi yaylalar gezilmeli?
Dereli ilçesindeki Kümbet ve Bektaş yaylaları en çok bilinen duraklardır. Bunların yanında Kulakkaya, Ağaçbaşı, Paşakonağı yaylaları ile Çanakçı’daki Sis Dağı da yayla gezisi için tercih edilir.
Giresun’da araç kiralamak gerekir mi?
Şehir merkezi içinde toplu taşıma yeterlidir. Ancak Kümbet ve Bektaş yaylaları, Kuzalan Şelalesi ve Şebinkarahisar gibi noktalara toplu taşımayla ulaşmak zordur; yaylaları ve ilçeleri özgürce gezmek için araç kiralamak büyük avantaj sağlar.
Giresun’da mutlaka görülmesi gereken yerler nelerdir?
Giresun Adası, Giresun Kalesi, Zeytinlik Mahallesi Tarihi Evleri, Kümbet Yaylası, Mavi Göl, Kuzalan Şelalesi, Tirebolu Kalesi ve Şebinkarahisar Kalesi Giresun’un öne çıkan durakları arasındadır.
Giresun Adası’na nasıl gidilir?
Ada, Giresun merkezinin yaklaşık iki kilometre açığında ve tekne turlarıyla geziliyor; turlar sezonda limandan kalkıyor. Karadeniz kıyısındaki tek ada olması ve Amazon efsaneleriyle anılması onu ilin simgesi yapıyor. Turlar deniz durumuna bağlı olduğundan rüzgârlı günlerde iptal edilebiliyor.
Giresun yaylalarına ne zaman gidilir?
Yayla sezonu haziran-eylül arası; Kümbet, Bektaş, Kulakkaya ve Sis Dağı yolları bu aylarda açık oluyor ve yayla şenlikleri temmuz-ağustosta yapılıyor. Kışın yollar karla kapanıyor. Sis genellikle öğleden sonra bastığı için yayla çıkışını sabaha almak gerekiyor.
Şebinkarahisar Giresun merkezine ne kadar uzak?
Şebinkarahisar merkeze yaklaşık 110 kilometre mesafede ve yol dağları aştığı için iki saat sürüyor. Kalesi, Meryem Ana Manastırı ve taş hanlarıyla ayrı bir güne değiyor; yarım güne sığdırmak mümkün olmuyor.
Kuşköy ıslık dili nedir?
Çanakçı’ya bağlı Kuşköy’de kuşaklardır kullanılan ıslıkla konuşma yöntemi, derin vadilerde uzak mesafeye haber ulaştırmak için gelişti. UNESCO tarafından acil koruma gerektiren kültürel miras listesine alındı ve köyde her yıl ıslık dili şenliği yapılıyor.
📚 Kaynaklar ve resmî bağlantılar7 kaynak
Aşağıdaki kurumlar bu sayfadaki bilgileri karşılaştırmak ve ziyaret öncesi güncel durumu (saat, ücret, yol ve sezon) teyit etmek için başvurulabilecek resmî kaynaklardır. Giriş ücretleri ve ziyaret saatleri dönem dönem değiştiği için kesin bilgi her zaman kurumun kendi sayfasındadır.
Bu sayfadaki fotoğrafların bir bölümü Wikimedia Commons üzerinden serbest lisanslarla kullanılmıştır. Lisans gereği eser sahibi ve lisans bilgisi aşağıda belirtilmiştir.
whattowants.com, siteyi çalıştırmak ve reklam sunmak için çerez kullanır. 6698 sayılı KVKK
kapsamındaki aydınlatma için Çerez Politikası'na
bakabilirsiniz. Reddederseniz reklamlar kişiselleştirilmeden gösterilir.
